Een Travellerspoint blog

Dubai II

United Arab Emirates

sunny 30 °C

Zaterdag 11 december 2011.

Ik ontbijt samen met Sue Ling uit Hong Kong. Sue komt net uit Nepal en is voor haar 2e stop in Dubai. Ze heeft nog ruim maanden reizen voor de boeg maar haar bankpas en creditkaart werken beide niet meer. Dan heb je een probleem. Het is weer strak blauw, maar dat is hier geen uitzondering volgens mij. Bij dit hostel zit zelf een zwembad met heuse reddingsboeien aan de zijkant. In de oude binnenstad is een heel groot deel openbaar gemaakt en in oude staat hersteld, een deel van de oude vesting is ingericht als museum. Op weg naar mijn volgende punt, sta bij een plattegrond te kijken waar ik precies ben. Opeens pak een man wat op van de grond en zegt tegen mij: “Kijk dit vind ik net, zag je dat. Een rolletje met opgerolde briefjes van 100 Amerikaanse dollar. Jij zag het, dat ik vond, samen delen. Hij vraagt mij mee te lopen zodat we het ergens kunnen delen. De eerste 10 meter zijn nog gewoon in de straat, hij is Russisch en denkt dat ik Amerikaans ben. Ik zeg hem dat hij het alleen mag hebben en vervolg mijn weg. Wat daar nou weer achter zat? Aangekomen bij de Mall of the Emirates neus ik wat rond bij Electronics. Volgens mij scheelt het niet zo heel veel met wat bij ons te koop is. Binnen staan de 2 nieuwste modellen van Porsche opgesteld, maar ik kan niet kiezen. Ik twijfel of ik echt zal gaan snowboarden, de prijs val mij erg mee, 40 euro voor 2 uur, inclusief kleding, board en schoenen. Alleen geen handschoenen, die had je mee moeten nemen of kopen in de shop er naast. In the old souk loop ik door de kleine staartjes en steegjes. Veel wholesale handelaren die verkopen niet onder de 12 stuks, de gold souk is een aan tweekanten aaneengesloten rij van juweliers. ’s Avonds een Arabische buffet in de Mall nabij mijn hostels. En dan betekent alweer het laatste buitenlandse hapje. Morgen wellicht weer aan de boerenkool met worst.

Geplaatst door frankm 8:21 Gearchiveerd in Verenigde Arabische Emiraten Reacties (0)

Dubai

United Arab Emirates

sunny 29 °C

Donderdag 8 december 2011.

In alle vroegte verlaat ik mijn guesthouse 98SG. Op internet nog gezocht naar departure fee Singapore maar er staan verschillende berichten. De praktijk wijst het uit, niet dus. We vertrekken keurig op tijd. Naast mij, op plaats 44B en 44C zitten een Russisch echtpaar. Gelukkig mag de vrouw in het midden zitten, want hij is dik, ongelooflijk. Er moet een tussenstuk aan te pas komen om zijn veiligheidsgordel vast te kunnen maken. Even later zet zij haar koptelefoon op en prikt de stekker in de powersupply voor je laptop (110 volt). Doet ie het vraag ik? Nee, zegt ze, ik wijs haar op de gaatjes in de armleuning. Volgens mij heeft hij met zo’n gewicht voor hem alleen 2 tickets gekocht, want hij bestelt ook alles dubbel. 2 scotts en 2 cola, en hij krijgt het ook. Zodraq ik mijn bagage van de band heb gehaald, ga ik op zoek naar de autoverhuur, eens kijken of dat gunstig is om te doen. Avis en Hertz zitten naast elkaar, dus ik breng ze allebei een bezoekje. Ondertussen heb ik ook het openbaar vervoer bestudeerd en dat ziet er goed uit. Voor vandaag wordt het in ieder geval de metro. Het is even puzzelen maar ik weet nu hoe het zit. Voor de eerste dag een 1 zone kaart en voor de andere dagen een dagkaart. Ik heb de drukte op de wegen en bij de parkeerplaatsen gezien, een auto huren heeft geen voordelen. Bi j het hostel hebben ze geen wifi maar je kan wel internet krijgen via een kabeltje, werkt in principe prima. Mijn kamergenoot een verstrooide Engelse fietser van 64 heeft grote verhalen over van alles en nog wat. Alleen hij begint een verhaal en halverwege wijkt hij van zijn pad af, verandert van onderwerp en komt nooit meer terug waar hij ooit begonnen is. Want ons beide wel was opgevallen van het gedrag van Arabieren en da andere die hier wonen bij de merto. Ze gaan pal voor de ingang staan en proberen zo snel mogelijk in te stappen, voor dat jij kan uitstappen. Nee, dan kunnen ze hier wel een paar promofilmpjes van metrogedrag van Taipei of Singapore laten zien. Wat een verschil.

Vrijdag 9 december 2011

Nadat ik gisteren om 24:00 uur plaatselijke tijd helemaal instortte, werd ik 6:30 uur wakker en volgens mij de jetleg al aardig te boven. Was ook maar 4 uur tijdsverschil en de goede kant uit gevlogen. Ik haal mijn ontbijtbon op bij de receptie en mag in de eetzaal gaan eten. Een echte jeugdherberg. Voor achten loop ik, vol goede moed, al richting metro. Het is heel stil en de roltrappen draaien niet. Er vraag een man die bezig is met het aanbrengen van posters, waar ik gedacht had heen te gaan, want de metro gaat niet. Het is vandaag vrijdag. Ja en dat weet ik ook en dat is hier het zelfde als een zondag voor ons. Maar dat is toch geen reden om het openbaar vervoer plat te leggen. O, maar de bussen rijden wel, alleen de metro niet tot 13:00 uur. Dat doen ze al sinds deze hier in gebruik is. Rare jongens die Arabieren. Bij de oude markt en en bij de Creek is het ook erg rustig. Het ziet er wel allemaal schoon uit en het water van de Creek is mooi helder. Een voor een vink ik de hoogtepunten van Dubai af. Het is een prachtige dag, helder met een lichte bries en niet te hoge luchtvochtigheid. In de metro ontmoet ik Alina, een Russiche, die getrouwd is/was, scheiding in afrondingsproces, met een Nederlander. Ze heeft her en der gewoont en is overal geweest. Ik ben maar een paar haltes later uitgestapt, een grote spraakwaterval, heel entertainment. Voor 17:00 uur heb ik, een paar weken geleden al geregeld via internet, een kaartje voor de Burj Khalifa. Ja, ze maken er wat van hier in Dubai.

Geplaatst door frankm 8:44 Gearchiveerd in Verenigde Arabische Emiraten Reacties (0)

Back to Singapore

Philippines

sunny 28 °C

Dinsdag 6 december 2011.
Omdat het de bedoeling was ook een stuk van Luzon, boven Manilla te doen, is mijn vlucht naar Singapore van Clark Airpot. Dit ligt zo’n 80 km boven Manilla. Vanuit Puerto Princesa vlieg ik op Manilla, een andere keus was er niet. Ik moet dit stukje overbruggen, een directe verbinding is er niet en internet geeft ook niet echt een eenduidige oplossing. Maar inmiddels ken ik alle middelen van vervoer, alleen de trein heb ik niet gehad, maar die is ook niet overdadig aanwezig. Ik neem de metertaxi, niet de fixed price was die is minstens 2 keer zo duur. Ze proberen echt van alles om je in fixe price taxi’s te krijgen. Zo kom ik op de busterminal van Pasay. Met Victory liner naar de terminal van Angels-City. Op veel openbare plaatsen zoals vliegvelden en bootterminals hebben ze free-wifi. Ik check hier ook even. Er poppen een aantal open netwerken op met nummers van bussen. Ik waan mij even in de veronderstelling dat ik tijdens de busrit beschik over wifi. Maar als we uiteindelijk wegrijden verdwijnt het signaal, voor die bussen moet je toch nog iets meer betalen waarschijnlijk. Op de oost-terminal van Angels-City staan ze de toeristen al op te wachten om ze een poot uit te draaien. Naar het centerum of vliegveld met een Jeepney, nee dat gaat niet je moet een tricycle nemen voor 300 pesos. En waar gaan die jeepneys da naar toe? Naar het zuiden van de stad. Mooi dan neem ik die en stap wel over op de volgende naar het centrum. Kost dat? 8 pesos maar omdat je veel bagage hebt, het dubbele. Toe maar. Maar dat blijkt dus de oplossing te zijn en de tricycle meneren kijken op hun neus. Met de GPS van mijn mobieltje kan ik precies zien waar we rijden en waar ik er uit moet. Nu nog een klein stuk je lopen en ik ben bij het opgegeven adres. Van mijn persoonlijke caretaker, Rachel, heb ik al een sms ontvangen op mijn Filippijnse nummer met de vraag hoe laat ik precies aankom. Als ik bij de betreffende straat kom is deze geheel afgesloten door een groot hek. Je kan er wel doorheen kijken en ik zie waar ik zijn moet maar hoe kom ik daar. Ik zie een man en ik wijs en voor ik kan zeggen wat ik wil, geeft hij al antwoord. Door de bar. Op de hoek zit een bar en dit is de toegang tot die straat. Heel apart. Zo ook mijn geboekte kamer, gewoon midden tussen de andere huizen. Ik krijg de sleutel en uitleg en ik kan morgenochtend vroeg de sleutel weer aan haar broer geven. Als ik ’s avonds nog wat wil eten blijkt dat ik bijna midden in de rosse buurt zit.

Woensdag 7 december 2011.
Alweer vroeg op. Dit keer half 5. Nu ontkom ik ook niet aan de woekerprijzen van de welwillende dienstverleners van het openbaarvervoer. Er is geen andere keus. Voor ons valt het natuurlijk allemaal wel mee, maar ik heb er een beetje een sport van gemaakt. Inchecken verloopt vlotjes, de nuttige leermomenten uit het verleden toegepast. In Singapore verloopt ook alles volgens plan en ik ben precies om 12:00 uur bij mijn guesthouse. Na wat rondlopen door de stad strijk ik neer op een van de mooiste punten in Chinatown. Een terrasje op de hoek van Trengganustreet en Pagodastreet.

Geplaatst door frankm 3:11 Gearchiveerd in Filipijnen Reacties (0)

Back to Puerto Princesa

Philippines

rain 27 °C

Regendag 4 december 2011.
Ik begrijp even niet waarom ze deze dag zondag noemen. Komt niet veel voor zeggen ze, meestal knapt het snel weer op. Maar nu kijken we het nog even aan, anders wordt de tour gecanceld. En daarna de volgende bui zich aankondigt is het definitief voorbij. Dat wordt een leesdag vandaag, een beetje rondhangen in El Nido. Kortom het contrast is groot met de vorige dagen. Ik rijd met de tricycle nog even langs het busstation en besluit de eerste bus te nemen. Vijf uur in de ochtend, wat bezielt een mens dit te doen op je vakantie. Deze tricycle-rider is bereid voor mij morgenochtend ze bed uit te gaan.

Maandag 5 december 2011.
Heel vroeg op dus, de generator heeft het niet gehouden vannacht want alles is donker en de ventilator draait niet meer. Komt mijn Aldi hoofdledlamp toch nog van pas. Ik sta op afgesproken tijd en plaats aan de kant van de weg, maag geen cyclist te bekennen. Lopen is geen optie, het enige is wachten en hopen dat hij of wat anders voorbij komt, om op tijd bij de bus te zijn. Om 10 voor 5 komt er wat aan en jawel hoor, hij is het. Sorry sorry sir, but we still gonna make it. En verdomd, ik haal de bus van 5 uur. Ik constateer dat ik de enige toerist ben en dat. Zoals ze gisteren zeiden,de bus is niet overloaded. Zo half in de nacht is het tijdens het rijden, met al die open ramen en veel vocht in de lucht, aardig fris. Desondanks doezel ik wat in en word wakker van een sterke shampoolucht. Het is maandagochtend en alle net gedouchte schooljeugd gaat weer naar school, het wordt een drukte van jewelste in de bus. En het blijft binnen lopen totdat eindelijk na 40 km de school opdoemt en de bus bijna leeg loopt. Ik moet zeggen dat dit mij toch beter bevalt als op de heenweg met 14 toeristen in een minivan gepropt te worden en uiteindelijk scheelt het in reistijd 3 kwartier op zes en een half uur. Vanaf de busterminal is het nog 8 km naar Casa Linda Inn, waar ik bij het vertrek 4 dagen geleden al een overnachting had vastgelegd. In de middag doe ik de haven, de oude markt en later Christina beach aan. Daar ontmoet ik Appie en zijn Filippijnse vrouw. Appie woont sinds 2 jaar op Palawan en legt uit hoe, wat en vooral waarom hij hier zit. Na 4 SMB’s weet ik voldoende en ga op zoek naar een restaurantje. Beste lezers, noteer dit in je agenda als toevallig eens in Puerto Princesa mocht geraken. Een echt Filippijns restaurant, “Ka Lui”. Helemaal top, geweldig ingericht, ik bestel één van de “catch of the day” menu’s, ik krijg daarbij, en een voor gerecht en een vruchtenbowl in een halve kokosnoot als nagerecht. Deze stonden niet vermeld bij het menu dus ik informeer nog even of dat wel voor mij is. Ja hoort erbij zegt mijn bijna persoonlijke ober. Nou we zullen het wel zien, toen ik de entourage zag en de prijzen snap ik het al niet, ik ben erg benieuwd. The bill please. 303 pesos. Dat is omgerekend 5 Euro en dat inclusief “Green mango fresh ginger shake”, echt niet te geloven. Het is een lange dag geweest en het uitbuiken resulteert in in slaap vallen.

Geplaatst door frankm 20:55 Gearchiveerd in Filipijnen Reacties (0)

Diving in Corong corong

Philippines

sunny 31 °C

Zaterdag 3 december 2011.

Ik geniet van een prachtige zonsondergang. In dit dorpje, dat is al een groot woord, hebben ze geen restaurant maar wel een duikshop. Ik meld mij aan voor de volgende dag en neem de triycle naar El Nido. Hier is ’s avonds wat meer te doen, gezellige kleine straatjes en voldoende restaurantjes, barretjes, tourbureaus, massagesalons en duikshops. Mijn tour heb ik ook al geregeld bij mijn cottages dus die kan ik ook overslaan. Ik bestel garnalen en inktvis van de grill, inclusief rijst en groente. Het smaakt goed, alleen van de groente had ik mij iets meer voorgesteld, zeven sperziebonen, een stukje tomaat en wat reepjes wortel. Later koop ik wel wat fruit als aanvulling. ’s Morgen doen alle hanen van het dorp vreselijk hun best en ik moet zeggen een knappe jongen die daar doorheen kan slapen. De Filippijnen is een echt kippenland. Om 8:30 uur vertrekken we voor mijn duiktrip. Dat wil zeggen mijn duikmaster, Maria, drie man boot-en duikbemanning en ik. Het is alleen geweldig om in dit gebied te varen. De duiken zijn erg relaxed, goed materiaal en her spul zit lekker. Na de tweede duik gaan we op een prachtig wit strandje aan land voor de lunch. Ook de derde duik is top en na 70 minuten onder water te zijn geweest zit ook deze duik erop en koersen we terug naar het strand van Corong corong.

Geplaatst door frankm 5:45 Gearchiveerd in Filipijnen Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 21) Pagina [1] 2 3 4 5 »